Samotność nocą

Pod niebem soczystym od smutku
ciemnoniebieskiej barwy spełnienia
płynę wpatrzona w pustkę
dawno umarłych gwiazd.

Nie ma, nie ma co kochałam
a ziemia kręci się jak oszalała
i łodzią kieruje wiatr.

Nocą odważniej otwieram oczy,
łódź ścina grzbiety fal,
w samotnym sercu nicość kroczy
szukając sensu w łzach.

I wtedy wiatr skrzypieniem masztu
nadaje łodzi rytm
z dudniącej głębi w srebrnym blasku
księżyca wstaje świt.

Sprężystą łuną idę lekka
tańcząc płomienny szkwał,
a łódź cierpliwie na mnie czeka,
by w szczęściu nieść za dnia.

19 września 2018

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *